[Zimmerwald Konferansı 2.0, 6 Eylül’de İsviçre’nin Zürih kentinde yapıldı. “Dünya savaşı tehlikesi-Alarm seviyesi kırmızı” ve “Faşizm ve savaş hazırlığı el ele” bölümlerine çevrimiçi katıldığımız, konu hakkında görüşlerimizi kısaca ifade ettiğimiz konferansın sonuç bildirgesi yayımlandı.
Sonuç bildirgesinde kimi eksikliler, (örneğin acil görev olarak tüm ülkelerde komünist partilerin inşasına vurgu yapılmaması) yanlışlıklar (örneğin Filistin halkının kendi devletine sahip olma hakkının vurgulanmaması) olsa da; üçüncü emperyalist paylaşım savaşı hazırlığı ve bununla kopmaz bağ içinde faşizmin geliştirilmesine karşı uluslararası alanda yapılan cephe çalışmalarını, konferansları önemsediğimiz ve olumlu bulduğumuz için Zimmerwald Konferansının sonuç bildirgesini yayımlıyoruz. Yeni Dünya İçin Çağrı]
1.Birinci Dünya Savaşı’nın ortasında, Zimmerwald Konferansı 1915’te manifestosunda şunu ilan etti:
“Bütün ülkelerin kapitalistleri, halkın dökülen kanından savaş kârlarının kızıl altınını basarak, savaşın vatanın savunulmasına, demokrasinin korunmasına, ezilen halkların kurtuluşuna hizmet ettiğini iddia ediyorlar. Yalan söylüyorlar!”
Zimmerwald Konferansı, kapitalistlerin savaşına karşı proletaryanın uluslararası birliğini amaçladı ve kapitalist, emperyalist güçler arasındaki savaşın iç savaşa ve devrime dönüştürülmesinin hazırlığını yaptı. Savaşı sona erdiren tek şey Ekim Devrimi oldu!
Ekim Devrimi, birçok ülkede “Zimmerwald Solu”nun tutumlarını güçlendirdi. Nihayetinde Ekim Devrimi’nden sonra devrimci Sovyetler’in aldığı ilk önlemlerden biri “Barış Kararnamesi” oldu. Devrimci Rusya tek taraflı olarak savaşı sona erdirdi ve bütün ülkelerin askerlerini kardeşleşmeye ve silahlarını bütün ülkelerin sömürücülerine çevirmeye çağırdı.
2.Zimmerwald Konferansı 2.0, 6 Eylül 2025’te gerçekleşti. Toplam 32 ülkeden 403 katılımcı yer aldı; bunların 95’i fiziksel olarak, 308’i ise çevrim içi katıldı. Farklı akımlardan demokratik, sendikal ve devrimci güçlerin geniş bir yelpazesi temsil edildi. Hepimizi birleştiren düşünce; yeni (dünya) savaşları tehlikesinin ve faşizmin ilerleyişinin yaşandığı bir dönemde, farklılıkları geri plana itme gereğiydi.
Dayanışma içinde ve mücadeleci bir şekilde tartıştık. Ancak görülüyor ki, savaşlara, kapitalizme ve her türlü direnişin en vahşi bastırılma biçimi olan faşizme karşı, çevre yıkımına karşı, sömürü ve baskının olmadığı, herkesin arzuladığı bir toplum için ve toplumu dönüştürücü bir hareket için küresel ölçekte birleşik bir cepheye ulaşmadan önce hâlâ birçok tartışmalı konunun netleştirilmesi gerekiyor:
*Kapitalist mi yoksa emperyalist bir dünya sisteminden mi söz etmek gerekir?
*Bugün hangi ülkeler emperyalist olarak tanımlanabilir?
*Dünyada giderek tırmanan savaşların daha derin ekonomik nedenleri nelerdir?
*Dünya savaşı tehlikesinden mi, yoksa fiilen var olan bir dünya savaşından mı söz etmeliyiz?
*Toplumsal alternatif nedir?
*Eski sosyalist ülkeler ve sözde “gerçekten var olan sosyalizm” ülkeleri nasıl değerlendirilmeli?
*Buradan hangi dersler çıkarılabilir?
*Hamas, Filistin kurtuluş mücadelesi için bir müttefik olabilir mi?
*Savaşa, kapitalizme ve faşizme karşı hangi örgütlenme biçimleriyle mücadele etmeliyiz: Birleşik Cephe mi? Halk Cephesi mi?
*İşçi sınıfının rolü nedir ve bugünkü bilinci nasıl tanımlanabilir?
*Devrim olmadan kalıcı bir barış mümkün müdür?
Toplumu dönüştürücü hareketimizin teorik temeli üzerine de tartışmalı görüşmeler yürüttük. Çinli devrimciler şöyle çağrıda bulundu: “Hadi gelin, Lenin’in ‘Emperyalizm savaştır’ fikrini yayalım.” Ayrıca Lenin’in 1915 tarihli “Sosyalizm ve Savaş” adlı eseri bize, proletarya enternasyonalizmi için bir yol gösterici olarak sunuldu. Burada, savaşların ancak savaş zamanında proleter bozgunculuk tutumuyla ve sosyalist devrim yoluyla ortadan kaldırılabileceği vurgulandı.
Kısacası, tartışmalar oldukça canlı geçti ve stratejik açıdan şu soruya odaklandı: Zimmerwald’ın 1915’teki dersleri bugün için ne ifade ediyor?
Bununla birlikte, oldukça geniş bir uzlaşı da sağlandı.
3.Biz, ilk Zimmerwald Konferansı öncesi yıllara benzeyen bir dönemde yaşıyoruz. Bugün de emperyalist dünyadaki değişen güç dengeleri, emperyalist devletler arasındaki çelişkileri dünyanın yeniden paylaşımı uğruna keskinleştiriyor. Askeri silahlanma 2,718 trilyon ABD doları ile yeni bir rekor seviyeye ulaştı. Tehlikeli biçimde artan çalkantıların yaşandığı bir dönemdeyiz. Bu durum, emperyalistler arası rekabetin ifadesidir ve dünyanın kritik noktalarında patlak veren silahlı çatışmalarla kendini göstermektedir. Emperyalistler, büyük çelişkilerini üretici güçlerin kitlesel yıkımıyla ve işçi sınıfının ile geniş halk kitlelerinin katledilmesiyle çözmektedir. Faşizm ve savaş aynı madalyonun iki yüzüdür.
Devletler, uluslararası tekelci sermayenin hizmetkârlarıdır ve savaşın finansmanı için kazanılmış sosyal hakları kurban etmektedir. Savaş, politikanın başka araçlarla devamıdır. Bugün, emperyalistler arasındaki çelişkiler giderek daha da keskinleşmektedir. Emperyalist savaşlarla çözümsüz ekonomik krizlerini aşmak istemektedirler. Tekelci sermayenin kârlarını artırmak için dünya çapında sömürü ve baskıyı yoğunlaştırmaktadırlar.
4.Faşizmin çok partili burjuva sistemi aracılığıyla “demokratik bir biçim” altında ortaya çıkışı, tarihsel bir öncülü olmayan, savaş sonrası döneme özgü bir olgudur. Görünüşte demokratik bir yüz taşıdığı için aynı zamanda en aldatıcı olanıdır. Örneğin, “savunma gücü”, “ulusal birlik”, “savaş becerisi” gibi taleplerle ortaya çıkar. Gerçekte ise, faşizmi biçimine göre değil, içeriğine ve karakteristik özelliklerine bakarak tanımak gerektiğini unutan birçok kişiyi yanıltmıştır. Bu süreçte, burjuva ve liberal, kıymeti kendinden menkul ‘demokrat’ kesimler, aşırı sağ ile iş birliği yapmaktadır. Toplumun içte faşistleştirilmesi, dışta emperyalist savaş politikalarıyla birlikte adım adım, sinsi bir şekilde ve görünüşte burjuva demokrasisi çerçevesinde uygulanmaktadır. Bu gelişme aynı zamanda “modern faşizm” kavramıyla da tartışılmıştır.
5.Günümüz koşulları, mevcut yağma savaşlarına ve bir Üçüncü Dünya Savaşı’na karşı kararlı bir şekilde mücadele eden güçlerin konferansını zorunlu kılmaktadır. Bu güçler; herhangi bir emperyalist savaşın ya da barışın savunulmasını, “vatan savunması” ve “ulusal uzlaşma politikası”nı, emperyalist politikaların gerekçelendirilmesini tavizsiz bir biçimde reddetmektedir.
6.Bu kez tarihin nasıl sonuçlanacağı, emekçilerin ulusun çıkarlarını bir dünya savaşı pahasına yeniden sahiplenip sahiplenmeyeceklerine ve bunun için istenen fedakârlıkları – maddi ve manevi – yapıp yapmayacaklarına bağlı olacaktır. Yoksa farklı bir bilinçlenme yoluna mı girecekler? Her ne kadar faşizm ve muhafazakârlığın dünya çapında güç kazandığı doğru olsa da, aynı zamanda giderek daha belirgin ilerici tonlarla demokratik ve devrimci duyguların uyanışı da gerçektir. Memnuniyetsizlik, canavarın kollarının içinde bile büyümektedir. Ufuktaki umut ışığı ise, halkın direnişinin şekillenmesidir.
7.Trump kapitalistleri, ABD’yi hızla militarize olmuş, faşist bir polis devletine dönüştürüyor. Bu, ister Trump, Biden ya da Obama gibi isimler başkan olsun, emperyalizmin kaçınılmaz sonuçlarıdır. Dünya genelindeki bu gelişmeler karşısında bir dünya savaşı tehlikesi son derece ciddiye alınmalıdır. Olası sonuç, uygarlığı yok edecek ve dünyadaki yaşamın ortadan kalkmasına yol açacak bir “nükleer kış”ı tetikleyecek bir nükleer savaş olacaktır.
8.Militarizasyon, çevre yıkımıyla ayrılmaz bir biçimde bağlantılıdır. İşçilerin sömürülmesi ile çevrenin tahrip edilmesi aynı madalyonun iki yüzüdür. Çevrenin korunması yalnızca ekolojik değil, aynı zamanda insani, barışla ve insan haklarıyla ilgili bir meseledir. Çevre ve barış hareketleri, ortak bir uluslararası mücadele cephesinde birleşmek zorundadır.
9.Emperyalist savaşlar geleceği yok ediyor, özellikle de gençliğin geleceğini. Orduya katılma zorunluluğu gençlik için bir gelecek perspektifi değildir! Gençliğin anti-militarist mücadelesi gelişmektedir, ancak daha da yoğunlaştırılması gerekmektedir. Daha yaşlı emekçi kadın ve erkekler, gençliğin geleceği adına, kapitalist sömürü ve baskının olmadığı bir toplum için gençlerle birlikte ortak mücadeleyi büyütmekle yükümlüdür.
10.Kadınlar, savaşın yükünden iki kat etkilenmektedir, ister yakınlarını kaybetmeleri, ister yaşam temelinin yok edilmesi, isterse maruz bırakıldıkları tehditler yoluyla.
11.Emperyalist savaş, tüm toplumu kapsayan bir projedir: Aşırı sağın düşünce kuruluşlarından tüm burjuva partilerine, fabrikalara kadar; haber bültenlerinden sosyal medyaya, üniversitelerden meslek okullarına, ilkokullara ve hatta anaokullarına kadar; askeri tatbikatlardan, sivil-asker iş birliği çerçevesinde hastanelerin savaş hazırlıklarına; vergi ve bütçe politikalarına kadar uzanır.
Biz, silahlanma politikasının genel eğilimine, savaş psikolojisine ve gerici ideolojilere karşı koymak zorundayız.
Emperyalist güçlerin bütün barış söylemleri yalandır. Ne zaman barıştan söz etseler, biliriz ki: yeni, haksız savaşların hazırlığını yapmaktadırlar.
12.Bugün sosyal-şovenizm altın çağını yaşıyor. Fakat, kendi ulusunun başka uluslara yönelik en küçük şiddet eylemini bile kabullenen bir proletarya sosyalist olamaz. Bu nedenle, sosyal-şovenlerden ideolojik ve örgütsel olarak kesin bir şekilde ayrışmanın önemi özellikle vurgulanmalıdır. İşçilerin sınıf bilinci güçlendirilmelidir ki, sermayenin herhangi bir partisinin arabasına koşulmalarına asla izin vermesinler. Anti-komünizm, milliyetçilik ve (sosyal) şovenizm aynı madalyonun iki yüzüdür. Onlara hiçbir şans tanınmamalı! Rusya, Çin AB ile yan yana gelmek yok! Asıl düşman, kendi ülkemizdedir. İşçi, işçiye kurşun sıkmaz!
13.Kapitalist dünyanın farklı tarafları arasında işçilerin yer alabileceği hiçbir taraf yoktur. Savaşı sona erdirebilecek olan yalnızca, nüfusun büyük çoğunluğunu oluşturan erkek ve kadın işçilerdir. Biz, uluslararası işçi birliğini güçlendiriyoruz! İşçilerin mücadelelerini iş birliği ve koordinasyon için uluslararası birliklere, ayrıca savaşa, kapitalizme ve her türlü direnişin en vahşi bastırılma biçimi olan faşizme; çevre yıkımına ve her tür toplumsal baskıya karşı küresel bir işçi örgütleri Birleşik Cephesi’ne ihtiyacımız var.
14.Emperyalizm savaş demektir. Emperyalizm ve kapitalizm dünya çapında ortadan kaldırılmadıkça savaşlar sürecektir. Savaşın ve faşizmin reddi, yalnızca konferanslarda tekrarlanan bir slogan değil, insanlığa karşı söz ve eylemle yerine getirilmesi gereken ahlaki bir sorumluluk olmalıdır.
15.Ezilen Filistin halkı, bir soykırım savaşına karşı direniş gösteriyor. Ayrıca İsrail’de de soykırım savaşını şiddetlendirdiği için aşırı sağcı Netanyahu hükümetine karşı büyüyen bir muhalefet var.
Direnişi destekliyoruz ve şunları talep ediyoruz:
*Derhal ve kalıcı bir ateşkes;
* Hükümetlerin İsrail’le tam kopuşu;
*Silah teknolojisi ve çift kullanımlı (sivil ve askeri) malzeme ihracatının durdurulması;
*İnsani yardımın derhal serbest bırakılması/ulaştırılması.
16.Ukrayna Savaşı’nda biz, emperyalistler arası katliama karşı savaşıyor ve Ukrayna ile Rusya’daki kitlelerin yanında yer alıyoruz. Ne Rusya’daki hâkim sınıfın ne de Ukrayna’daki hâkim sınıfın ya da NATO’nun yanında yer alıyoruz. Hem Rusya’daki hem de NATO’daki hükümran güçlere karşıyız. Asıl düşmana kendi ülkemizde karşı mücadeleyi vurguluyoruz: bizim tarafımız, sömürülenlerin ve ezilenlerin tarafıdır. Derhal ve kalıcı bir ateşkesi savunuyoruz.
17.Afrika’daki savaşlar, -özellikle Sudan, Doğu Kongo ve Batı Sahra’daki- üzerine sessizliği bozuyor ve emperyalist ülkelerin ve tekellerin rolünü açığa çıkarıyoruz.
18.Ortadoğu kaynıyor. İran’daki özgürlük mücadelesinin de bizim enternasyonalist desteğimize ve dayanışmamıza ihtiyacı vardır. Çünkü özellikle işçiler, kadınlar ve Kürtler, Azerbaycanlılar, Beluciler ve Araplar gibi ezilen ulusal azınlıklar, en zor koşullar altında faşizme ve savaşlara karşı mücadele etmektedir.
19.Protestolar gerekli ama yeterli değildir. Olumlu bir alternatif geliştirilmelidir. Yeni bir proleter enternasyonalizm için! Uluslararası koordinasyonun daha yüksek bir düzeye çıkarılması gerekiyor! Bunun temeli, hâkim sınıftan bağımsız, siyasal örgütlerin ve proletarya güçlerinin özerk bir altyapısıdır. Ancak bu yapılırken her örgütün ideolojik ve örgütsel bağımsızlığı da korunmalıdır. Uluslararası koordinasyon ve iş birliği için ortak mücadele günleri ya da bağımsız uluslararası bilgi platformları -örneğin bir işçi kanalı- gibi pratik adımlara ihtiyacımız var.
Bütün ülkelerde geniş platformlar kurulmalıdır. Bu platformlar, işçilerin ve gençliğin kitlelerini, tüm anti-emperyalist ve anti-faşist güçleri, merkezinde devrimciler olacak şekilde kapsamalıdır. Amaç, burjuva hükümetlerin politikalarına, kapitalist sömürüye, emperyalist savaş manevralarına, faşist kültüre ve yaşamın her alanındaki faşist saldırılara karşı mücadeleci kitle hareketleri örgütlemektir. Bu tür hareketlerin küresel koordinasyonu için çabalamalıyız. Özellikle devrimcilerin görevi, bu geniş platformlarda mücadelenin kendi burjuvazilerine ve onların emperyalist devletine karşı yönelmesini ilerletmektir.
20.Barış, sömürü ve baskının olmadığı bir toplumun yaratılmasını sağlayacak derin bir toplumsal dönüşüm olmadan mümkün değildir. Bu, sert baskılarla karşı karşıya kalacak zor bir görevdir; ancak uğruna mücadele etmeye değer tek yoldur.
Birçoğumuz, 100 yıl önce Rosa Luxemburg’un dile getirdiği görüşü paylaşıyoruz: Ya sosyalizm ya da barbarlık içinde yok oluş! Biz, ışığın karanlığa galip gelmesi ve insanlığın özgürlük ve adalet isteğinin yenilmez bir güce dönüşmesi için çalışmaya ve mücadele etmeye olan ortak bağlılığımızı bir kez daha teyit ediyoruz.
