Arka plan
7 Ekim 2023’te, ağırlığını Hamas’ın askeri kanadı İzzeddin el-Kassam Tugaylarının oluşturduğu Filistinli örgütlerin gerçekleştirdiği “Aksa Tufanı” terörist saldırısının ardından İsrail, bu saldırıyı gerekçe göstererek Gazze Şeridi’ne yönelik kapsamlı bir askerî harekât başlattı. Gazze’yi kuşatma altına alarak su, elektrik, yakıt ve temel ihtiyaç maddelerinin girişini engelledi. Yoğun hava bombardımanları ve kara operasyonlarıyla Gazze’nin büyük bölümünü yerle bir etti; taş üstünde taş bırakmadı. Saldırılarda 74.618 Filistinli hayatını kaybetti, 175.920 kişi yaralandı. Katledilenler arasında binlerce kadın ve çocuk bulunuyor. Milyonlarca insan yerinden edildi; hastaneler, okullar, konutlar ve altyapı sistemleri büyük ölçüde yıkıma uğratıldı. Filistin halkı açlık, hastalıklar ve yaşamı tehdit eden ağır insani koşullara mahkûm edildi. İsrail’in Gazze halkına saldırıları, düşük yoğunluklu olarak, bu gün de sürüyor.
İsrail, Gazze’de yürüttüğü soykırımla eş zamanlı olarak işgal altındaki Batı Şeria’da da saldırılarını yoğunlaştırdı. İsrail ordusunun askerî operasyonları, baskınları ve göz altıları sürerken, siyonist yerleşimcilerin Filistinlilere yönelik saldırıları da arttı. Filistinlilerin evleri ve toprakları gasp edildi, yerleşim yerleri yıkıldı, insanlar zorla göç ettirildi. Doğu Kudüs dâhil Batı Şeria’nın tamamında Filistinlilerin yaşam alanları sistematik biçimde daraltıldı, daraltılıyor.
Bu süreçte başta ABD olmak üzere Batılı emperyalist güçler, İsrail’e askerî, siyasi ve diplomatik desteklerini kesintisiz sürdürdü. Uluslararası alanda yükselen tepkilere, ateşkes çağrılarına ve Birleşmiş Milletlerin onlarca kararına rağmen İsrail’in saldırganlığına destek vermekten vazgeçmediler. Ekim 2025’te Gazze’de yürürlüğe giren ateşkes, İsrail’in askerî ve siyasi kazanımlarını koruyan, Filistin halkının iradesini ve haklı mücadelesini emperyalist güçlerin bölgesel çıkarlarına tabi kılan bir düzenin dayatılmasının aracı hâline getirildi. Gazze’deki soykırımın siyasi-askerî sorumluluğunu taşıyan ABD ve diğer Batılı emperyalist güçler, ateşkesi Filistin halkının özgürlüğü için değil, İsrail’in bölgesel çıkarlarını ve Ortadoğu üzerindeki emperyalist egemenliklerini güvence altına almak için kullandı, kullanıyor.
Güney Afrika Cumhuriyeti’nin 29 Aralık 2023’te İsrail aleyhine Uluslararası Adalet Divanı’nda (UAD) soykırım suçlamasıyla dava açması, Gazze’de yaşanan soykırımı uluslararası hukuk düzeyinde de gündemin merkezine taşıdı. UAD, Ocak 2024’te İsrail’in Soykırım Sözleşmesi kapsamındaki yükümlülüklerine dikkat çekerek geçici tedbir kararları aldı. Mayıs 2024’te ise Refah’a yönelik askerî saldırıların durdurulmasını istedi. Uluslararası Ceza Mahkemesi (UCM), 21 Kasım 2024’te savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar kapsamında İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu ve eski Savunma Bakanı Yoav Gallant hakkında tutuklama emri çıkardı. Ancak bu kararların hiçbiri İsrail’in saldırganlığını durduramadı. İsrail, uluslararası hukuku ve mahkeme kararlarını hiçe sayarak katliamlarını ve işgal politikalarını sürdürdü. Gazze’de yaşananlar, emperyalist sistemin gerçek yüzünü bir kez daha açığa çıkardı: Uluslararası hukuk, emperyalist çıkarlarla çatıştığı yerde hükümsüz; Filistin halkının yaşamı ve özgürlüğü ise bu düzenin çıkarları karşısında değersizdir.
27 Ekim 2026 seçimleri
İsrail’de 27 Ekim 2026’da gerçekleştirilen genel seçimler, ülkenin iç siyasetinin yanı sıra Ortadoğu’daki güç dengelerinin ve bölgesel çatışmaların da belirleyici olduğu bir dönemde yapıldı. Seçimler, siyonist devletin askerî ve siyasi yönelimlerinin, iktidar mücadelesinin ve İsrail toplumundaki siyasi saflaşmaların geleceği açısından önem taşıyordu. Seçimler, İsrail’in bölgesel politikalarının uluslararası güç ilişkileriyle iç içe geçtiği, Ortadoğu’nun geleceğine ilişkin emperyalist hesapların yoğunlaştığı bir konjonktürde gerçekleşti.
Seçimlerde Netanyahu’nun liderliğindeki Likud Partisi, yüzde 20,51 oy alarak 27 milletvekiliyle birinci parti oldu. Ancak Netanyahu’nun hükümet ortaklarından oluşan blok, toplam 53 sandalyede kalarak 120 sandalyeli parlamentoda hükümet kurmak için gereken 61 sandalyelik çoğunluğa ulaşamadı.
Netanyahu karşıtı muhalefetin önde gelen isimlerinden Gadi Eisenkot’un liderliğindeki Yashar Partisi yüzde 16,05 oyla 21 milletvekili çıkardı. Naftali Bennett’in B’Yachad Partisi yüzde 9,35 oyla 12, Demokratlar yüzde 6,44 oyla 8, Yisrael Beiteinu ise yüzde 5,93 oyla 7 sandalye kazandı. Böylece Eisenkot’un öncülük ettiği muhalefet bloğu 48 sandalyeye ulaştı. Bu kendisini siyonist olarak tanımlayan burjuva muhalefet blokunun da kazandığı milletvekili sayısı hükümet kurmaya yetmiyor. Seçimlerin en dikkat çekici sonuçlarından biri, Filistinli Arap seçmenlerin sandığa yoğun katılımı oldu. 2022 seçimlerinde yüzde 53,2 olan katılım oranı, bu seçimlerde yaklaşık yüzde 77’ye yükseldi. Hadash, Ta’al ve Balad’ın oluşturduğu Ortak Liste yüzde 8,80 oyla 11, Ra’am Partisi ise yüzde 5,93 oyla 8 milletvekili çıkardı. Böylece Arap partilerinin parlamentodaki toplam sandalye sayısı 19’a ulaştı. Netanyahu’nun iktidar bloğunun 53, Eisenkot öncülüğündeki muhalefet bloğunun 48 sandalyede kaldığı parlamentoda Arap partileri, salt hükümet aritmetiğinin ötesinde belirleyici bir güç hâline geldi. Hiçbir blok tek başına hükümet kuracak çoğunluğa ulaşamazken 19 sandalyelik Arap temsili, siyonist kamplaşmada hükümet kurma işini zorlaştırdı
Seçim sonuçlarının ortaya koyduğu temel gerçek şudur: İsrail siyasetinde Filistin halkının toprakları üzerindeki haklarını, ulusal varlığını ve eşitliğini tanıyan bir siyasi çizgi güçlü bir temsil olanağı bulamıyor. Netanyahu’nun aşırı sağcı ortaklarıyla birlikte yürüttüğü işgal, ilhak ve saldırganlık politikalarına karşı çıkan Gadi Eisenkot ve çevresindeki siyasi güçler de siyonisttir. Aralarındaki temel ayrılık, Filistin halkının kendi kaderini tayin hakkını tanıyıp tanımamak değil; İsrail devletinin güvenliği, bölgesel çıkarları ve yönetim politikaları konusunda izlenecek yola ilişkindir. Netanyahu karşıtlığı, Siyonizm karşıtlığı değildir. Netanyahu’nun iktidarını kaybetmesi, Filistin halkı açısından özgürlük ve kurtuluş anlamına gelmeyeceği gibi, İsrail’in işgalci ve sömürgeci karakterini de değiştirmeyecektir. Sorun yalnızca kimin İsrail’i yöneteceği değil, Filistin halkının toprakları ve geleceği üzerinde egemenlik kuran siyonist devlet düzeninin kendisidir.
Netanyahu’nun iktidar bloğunun 53 sandalyede kalması, hükümet kurmasını zorlaştıran bir sonuç olsa da Likud’un yüzde 20,51 oyla yine birinci parti çıkması, Netanyahu’nun siyasi gücünü koruduğunu gösteriyor. Daha önemlisi, seçim sonuçları, Gazze’deki soykırıma, Batı Şeria’daki işgal ve ilhak politikalarına, Filistin halkının ulusal haklarının inkârına dayanan siyonist devlet siyasetinin İsrailli seçmenlerin geniş kesimlerinden destek görmeye devam ettiğini ortaya koyuyor. Netanyahu’ya yönelik siyasi itirazlar, bu politikaların özüne yönelik değil. Seçimler, Netanyahu’nun İsrail toplumunda Filistin halkına yönelik sömürgeci politikaların güçlü bir toplumsal ve siyasi tabana sahip olduğunu gösteriyor.
“Nil’den Fırat’a büyük İsrail” hedefi
İsrail’in yayılmacı, saldırgan, sömürgeci siyasetini Netanyahu’nun açıklamalarında görüyoruz. Netanyahu, 18 Ocak 2024’te yaptığı açıklamada, Ürdün Nehri’nin batısındaki bütün topraklar üzerinde İsrail’in güvenlik denetimini sürdürmesi gerektiğini savundu! Netanyahu, Filistinlilerin “Nehirden denize özgür Filistin” sloganını İsrail’in varlığına yönelik bir tehdit olarak gösterirken kendisi de aynı coğrafyanın tamamı üzerinde İsrail egemenliği ve denetimini talep ediyor! Bir halkın ulusal hakları, başka bir halkın haklarını ortadan kaldırma temelinde savunulamaz.
İsrail’in yayılmacı politikalarının ideolojik kaynakları ise Tevrat’a kadar uzatılıyor. Tevrat’ta Yahudilere vaat edildiği ileri sürülen topraklara ilişkin anlatılar, Siyonizm’in egemenlik iddiasına dönüştürülüyor. Bu anlayışın en geniş coğrafi ifadesi, Nil Nehri’nden Fırat Nehri’ne uzanan toprakları kapsayan “Büyük İsrail” tasavvurudur. “Vadedilmiş Topraklar” düşüncesi, bu geniş coğrafya üzerinde tarihsel ve dinsel hak iddiası üretirken Filistin halkının varlığını, ulusal haklarını ve kendi toprakları üzerindeki egemenliğini yok sayan bir ideolojik zemine dönüşüyor. İşgal, yerleşimlerin genişletilmesi ve toprak ilhakı da bu söylem aracılığıyla dinsel bir hak ve tarihsel görev olarak meşrulaştırılmaya çalışılıyor.
Filistin topraklarının işgali, Filistinlilerin yurtlarından sürülmesi, topraklarına el konulması ve Yahudi yerleşimlerinin genişletilmesi, siyonist devletin kuruluşundan bu yana izlediği temel siyasettir. 1948’de Filistinlilerin kitlesel olarak yurtlarından sürülmesi ve topraklarının büyük bölümüne el konulmasıyla başlayan bu siyaset, 1967’de Batı Şeria, Doğu Kudüs ve Gazze’nin işgaliyle yeni bir aşamaya taşındı. İşgal altındaki topraklarda Yahudi yerleşimleri kuruldu ve sürekli genişletildi; Filistinlilerin evleri yıkıldı, toprakları gasp edildi, hareket özgürlükleri kısıtlandı ve yaşam alanları parçalandı. Filistinlilerin kendi toprakları üzerindeki egemenliklerini kurmalarının önüne geçilirken İsrail’in bu topraklar üzerindeki denetimi kalıcılaştırıldı.
Bu politikanın yalnızca fiilî uygulamalarda değil, devletin yasalarında da karşılığı bulunuyor. 2018’de kabul edilen Ulus Devlet Yasası, İsrail’de ulusal kendi kaderini tayin hakkını yalnızca Yahudi halkına özgü kıldı ve Yahudi yerleşimlerinin geliştirilmesini ulusal değer olarak tanımladı. Böylece siyonist devlet anlayışının temelindeki eşitsizlik yasayla da güvence altına alındı. İşgal, yerleşimcilik ve Filistin halkının ulusal haklarının inkârı siyonist devlet politikasının genel çizgisidir.
Anti-semitizm başka, Siyonizm başkadır!
Anti-semitizm, Yahudi düşmanlığıdır. Yahudiler, tarih boyunca pogromlardan ayrımcılığa, dışlanmadan kitlesel katliamlara uğramıştır. Nazi Almanya’sının gerçekleştirdiği Holokost, bunun insanlık tarihindeki en korkunç örneklerinden biridir. Yahudilere yönelik her türlü ırkçılık, düşmanlık ve ayrımcılığa karşı çıkılmalıdır. Hiçbir halk, inancı, kimliği veya kökeni nedeniyle hedef alınamaz.
Anti-semitizm ile Siyonizm’i eleştirmek birbirine karıştırılmamalıdır. Siyonizm, 19. yüzyılın sonlarında Yahudiler için Filistin’de bir devlet kurma hedefiyle ortaya çıkan siyasi bir harekettir. Tarihsel gelişimi, Filistin topraklarının sömürgeleştirilmesi, Filistin halkının yurdundan edilmesi ve ulusal haklarının inkâr edilmesiyle iç içe geçmiştir. Bugün İsrail’in işgal, ilhak, yerleşimci sömürgecilik ve apartheid politikalarının ideolojik temellerinden birini oluşturmaktadır. Bu nedenle Siyonizm, bir siyasi ideoloji ve devlet politikası olarak eleştirilmeli ve teşhir edilmelidir.
Günümüzde İsrail’in politikalarını destekleyen devletler ve siyasi çevreler, bu politikalara yönelik eleştirileri sık sık anti-semitizm suçlamasıyla karşılamaktadır. Gazze’deki soykırıma, Batı Şeria’daki işgal ve ilhaka, Filistinlilerin zorla yerinden edilmesine ve ayrımcılığa karşı çıkmak Yahudi düşmanlığı olarak gösterilmektedir! Böylece İsrail devletinin politikalarını eleştirenler ve Filistin halkının özgürlük mücadelesini savunanlar susturulmaya çalışılmaktadır.
Yahudi düşmanlığına karşı mücadele, İsrail devletini eleştiriden koruyan siyasi bir araca dönüştürülmektedir. Anti-semitizm suçlaması, Filistin halkına yönelik zulmün üzerini örtmek, İsrail’in uluslararası alanda hesap vermesini engellemek ve Siyonizm eleştirisini sınırlandırmak için kullanılmaktadır. Bu tutum, yalnızca Filistin halkının haklarını savunanların sesini kısmakla kalmıyor, gerçek Yahudi düşmanlığına karşı mücadeleye de zarar veriyor.
İsrail hükümetinin politikalarını eleştirmekle Yahudileri bir bütün olarak suçlamak aynı şey değildir. Yahudileri İsrail devletinin eylemlerinden sorumlu tutmak, onlara yönelik kalıp yargılar üretmek, hedef göstermek veya düşmanlığı meşrulaştırmak anti-semitizmdir.
Yahudi düşmanlığına karşı çıkmak Siyonizm’i savunmayı gerektirmez; Siyonizm’i eleştirmek de Yahudi düşmanlığı değildir. Anti-semitizm ırkçılık ve ayrımcılıktır; Siyonizm ise eleştirilebilir, mücadele edilebilir bir siyasi ideoloji ve devlet politikasıdır. Filistin halkının özgürlük, bağımsızlık ve kendi kaderini tayin hakkını savunmak, Yahudilerin ulusal ve bireysel haklarını reddetmek anlamına gelmez. Anti-emperyalist mücadele, hem anti-semitizme hem de Siyonizm’in işgalci, sömürgeci ve yayılmacı politikalarına karşı durmayı gerektirir.
İki devletli çözüm
Filistin sorununun çözümünde temel mesele, Filistinli Arap ve Filistinli Yahudilerin ulusal haklarının karşılıklı olarak tanınmasıdır. Bir ulusun kendi kaderini tayin hakkını savunurken bir diğer ulusun aynı hakkını reddetmek, özgürlük ve eşitlik ilkeleriyle bağdaşmaz. Filistinli Arapların ki bugün Filistinli olarak tanımlanan ulus, Filistin Arap ulusudur, bağımsız bir devlet kurma hakkı ne kadar meşruysa, Yahudi ulusunun da kendi devletinde yaşama hakkı o kadar meşrudur.
Filistin sorunu Birleşmiş Milletler gündemine 1947’de geldi. Sovyetler Birliği, ilk aşamada Arap ve Yahudi halklarının eşit haklarla yaşayacağı, bağımsız ve demokratik, tek bir Arap-Yahudi devleti kurulmasını savundu. Ancak iki halk arasındaki çatışmanın derinleştiği ve ortak bir devletin kurulmasının mevcut koşullarda mümkün görünmediği anlaşılınca, Filistin’in iki bağımsız devlete bölünmesini destekledi. Sovyetler Birliği, 29 Kasım 1947’de BM Genel Kurulu’nda kabul edilen taksim planı lehinde oy kullandı; 1948’de kurulan İsrail Devleti’ni de ilk tanıyan devletlerden biri oldu.
Filistinde Tek devletli çözüm, halkların eşitliği ve gönüllü birliği temelinde olmalıdır. Ancak bunun gerçekleşmesi, değişik uluslardan halkların bir siyasi yapı içinde eşit koşullarda yaşama iradesine ve bu iradeyi hayata geçirecek tarihsel koşullara bağlıdır. Kapitalizmin, emperyalizmin egemen olduğu şartlarda bu mümkün değildir. Ulusların eşitliği temelinde birlik ancak sosyalizmde mümkündür. Uzun vadede çözüm budur. Komünistler bunun için mücadele ediyor.
Bu gerçek çözümün henüz mümkün olmadığı şartlarda, bu çözümün şartlarını olgunlaştırma yönünde geçici bir çözüm, iki devletli çözümdür. Yahudi ulusunun devleti vardır: İsrail. İsrail devletinin yaşama hakkının var olup olmadığı tartışması havanda su dövmektir. İsrail devleti vardır, yaşamaktadır. Ve bütün burjuva devletler gibi, bu devlet proleter devrimle yıkılmadıkça yaşamaya devam edecektir.
Bugün Filistin’de iki devletli çözümün savunulmasının tek anlamı vardır: Filistin Arap ulusunun da Filistin toprakları üzerinde kendi devletine sahip olması. Bu, onun en doğal hakkıdır.
Siyonist İsrail bu hakkı tanımamakta, Filistin Arap ulusuna kamplarda, uluslararası yardıma muhtaç bir yaşamı dayatmaktadır. 7 Ekim 2023’teki Hamas saldırısı, bir yanı ile ezilen Filistin halkının işgale karşı on yıllardır birikmiş haklı öfkesinin dışa vurumu, isyanının bir ifadesidir. Bu eylemin diğer yanında ideolojik olarak Yahudi düşmanlığı vardır. Siyonist İsrail devleti için bu eylem fırsata dönüştürülmüştür.
Kurulacak Filistin Devleti, 1948 sınırları temelinde, Doğu Kudüs başkent olacak şekilde, toprak bütünlüğüne ve gerçek egemenliğe sahip olmalıdır. İşgal sona ermeli, Filistin topraklarındaki yerleşimci sömürgeciliğine ve ilhak politikalarına son verilmelidir. İki devletin egemenliği, güvenliği ve ulusal hakları karşılıklı olarak tanınmalıdır.
Ne Filistin Arap ulusunun, Filistinlilerin bağımsızlık hakkı İsrail’in varlığını inkâr ederek ne de İsrail’in güvenliği Filistin Arap ulusunun, Filistinlilerin devlet kurma hakkını yok sayarak güvence altına alınabilir. Bir halkın özgürlüğü diğer halkın esareti üzerine kurulamaz. Bir halkın geleceği, diğer halkın yurdu ve ulusal varlığı ortadan kaldırılarak belirlenemez. Ve bir soykırım hiçbir şekilde bir başka soykırımın gerekçesi yapılamaz!
İki devletli çözüm, bugünün koşullarında Filistin ve İsrail halklarının ulusal haklarını tanıyan, işgale ve ilhaka son verilmesini sağlayacak geçici bir siyasi çözüm olabilir. Ancak Filistin sorununun gerçek ve kalıcı çözümü, sömürgeci egemenlik ilişkilerinin devrimci bir dönüşümle ortadan kaldırılması ve iki halkın eşit haklarla bir arada yaşayacağı tek bir devletin kurulmasıdır. Bu gelecek kendiliğinden doğmayacak; Filistin ve İsrail halklarının ortak mücadelesiyle kurulacaktır. Gerçek kurtuluş, bir halkın diğerine hükmetmesinde değil, her iki halkın da özgür ve eşit yaşamasındadır!
14 Kasım 2026


























































