Antalya’da yapılan COP31’in sponsor ve destekçi listelerine bakıldığında çarpıcı bir tabloyla karşılaşıyoruz. Kuzey Kürdistan-Türkiye’de doğayı kâr uğruna talan eden, ormanları maden sahalarına açan, dereleri, akarsuları enerji projeleriyle tahrip eden, yeraltı-yerüstü zenginliklerini yağmalayan sermaye grupları, COP31’in sponsorları, ortakları ve destekçileri arasında yer alıyor. Doğayı ve yaşam alanlarını sermaye birikiminin nesnesi hâline getirenler, şimdi iklim dostu kimliğiyle dünya kamuoyunun karşısına çıkıyor.
Bu tablonun en çarpıcı örneklerinden biri Cengiz Holding’dir. Çanakkale Karabiga’da ithal kömürle çalışan 1.320 megavatlık termik santrali bulunan Cengiz Holding, yeni bir kömür santrali ünitesi için de girişimlerde bulunuyor. Limak ve IC Holding ise Muğla’daki Yeniköy-Kemerköy termik santralleri ve Akbelen Ormanı çevresindeki kömür madenciliği faaliyetleriyle doğanın tahribatında ve çevre kirliliğinde sorumluluk taşıyan sermaye gruplarıdır. Ormanları, tarım alanlarını ve yaşam alanlarını sermayenin kâr hırsına açan, fosil yakıt temelli enerji üretimiyle iklim krizini derinleştiren bu şirketlerin COP31’in resmî ortakları ve iklim destekçileri arasında yer alması, zirvenin gerçek niteliğini ve temsil ettiği anlayışı bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyor.
Kömür, petrol, doğalgaz, madencilik, çimento, inşaat ve enerji sektörlerinde faaliyet gösteren sermaye grupları, doğanın metalaştırılması ve doğal kaynakların sermaye birikimi uğruna tüketilmesinden besleniyor. Ormanlar maden sahalarına, dereler enerji projelerine, tarım alanları sanayi ve inşaat yatırımlarına dönüştürülüyor. Ekosistemler parçalanıyor, su kaynakları kirletiliyor, tarım alanları ve yaşam alanları yok ediliyor. Bütün bunlar yapılırken doğa tahribatının bedelini o bölgelerde yaşayan köylüler, emekçiler ve ezilen halklar ödüyor.
Her yıl düzenlenen Birleşmiş Milletler İklim Zirvelerinde de benzer bir tabloyla karşılaşıyoruz. Dünyayı kirleten, fosil yakıt ekonomisinden kazanç sağlayan, doğal kaynakları sermaye birikiminin hizmetine sunan büyük şirketler bu zirvelerde başrol oynuyor. İklim krizinin gerçek sorumluları, çözümün parçasıymış gibi sunuluyor. Böylece doğayı talan eden sermaye, yeşil yatırımlar, sürdürülebilirlik ve karbon nötrlüğü gibi kavramların arkasına sığınarak kendisine çevreci bir imaj yaratıyor. Bu, doğa tahribatının üzerini yeşil bir örtüyle kapatma, başka bir ifadeyle yeşil aklama politikasıdır.
COP31’in sponsor ve destekçi yapısı, bu çelişkinin somut bir ifadesidir. Bir tarafta iklim krizinin durdurulmasından, karbon salımının azaltılmasından ve doğal kaynakların korunmasından söz ediliyor; diğer tarafta aynı krizin derinleşmesinde payı bulunan sermaye gruplarına zirvenin vitrininde yer veriliyor. Doğayı koruma iddiasıyla doğayı tahrip edenlerin çıkarlarının aynı platformda buluşturulması, kapitalist sistemin uzlaşmaz çelişkisini gözler önüne seriyor.
Kapitalizm çevre dostu değil, doğa düşmanıdır! Yeşil söylemlerle kendisini ne kadar süslerse süslesin, doğayı talan eden, iklim krizini derinleştiren, savaşlarla ekolojik yıkımı büyüten ve insanlığın geleceğini tehlikeye atan bir sistemdir. Bu nedenle iklim krizine karşı gerçek mücadele, yalnızca karbon salımını azaltma hedefleriyle, uluslararası zirvelerde tutulmayan sözlerle ya da sermayenin yeşil yatırımlarıyla sınırlanamaz.
Mavi gezegenin ihtiyacı, doğayı talan eden sermayenin yeşil makyajına değil; doğayı, insanı ve bütün canlı yaşamını kârın değil, toplumsal ihtiyaçların merkezine koyan sosyalist bir sistemdir. Doğayı kurtarmanın yolu kapitalizmi yeşile boyamaktan değil, onu yıkıp yerine sosyalist bir toplum kurmaktan geçer!
18 Kasım 2026


























































