Kapitalizm, insanlığın yarattığı zenginliğin insanlığa karşı kullanıldığı sömürü düzenidir.
Bir avuç kapitalist, milyarlarca insanın emeği üzerinden servet biriktirirken; işçi sınıfı ürettiği zenginliğin dışında bırakılmaktadır. Fabrikaları, madenleri, tarlaları, limanları, teknolojiyi ve finansı elinde tutan sermaye sınıfı, toplumun bütün yaşamını kendi kârının ihtiyaçlarına göre biçimlendirmektedir.
Kapitalizmde insanın değeri, insan olmasından değil, sermaye için taşıdığı ekonomik değerden ölçülür.
İşçi çalışabildiği sürece değerlidir.
Toprak kâr getirdiği sürece değerlidir.
Orman kesilebildiği sürece değerlidir.
Nehir enerjiye dönüştürülebildiği sürece değerlidir.
Çocuk bile geleceğin tüketicisi olarak görülür.
Sermaye için doğa da emek de yaşam da metadır.
Bu nedenle kapitalizm yalnızca ekonomik bir sömürü sistemi değildir; insanın insan üzerindeki egemenliğini yeniden ve yeniden üreten bir sınıf düzenidir.
Burjuvazi, kendi egemenliğini sürdürmek için yalnızca fabrikaları ve bankaları değil; ideolojik aygıtları da kullanır. İnsanlara yoksulluğun kader, işsizliğin beceriksizlik, zenginliğin başarı, sömürünün ise özgürlük olduğunu anlatır.
Bize “herkes eşit” derler.
Oysa biri milyonlarca dolara sahipken, diğerinin çocuğuna ekmek götüremediği bir toplumda hangi eşitlikten söz edilebilir?
Bize “özgürsünüz” derler.
Oysa emeğini satmadan yaşayamayacak kadar yoksul olan insanın özgürlüğü ne kadardır?
Gerçek özgürlük, sömürü altında çalışan insanın patronunu seçebilmesi değil; sömürünün ortadan kaldırılmasıdır.
Marksist-Leninist bakış bize şunu öğretir:
Toplumun temel çelişkisi, üretim araçlarına sahip olanlarla emeğinden başka satacak şeyi olmayanlar arasındaki sınıf çelişkisidir.
Bu çelişki seçim sandıklarının içinde çözülemez.
Çünkü mesele yalnızca hükümetlerin kim olduğundan ibaret değildir. Mesele, üretim araçlarının kimin elinde olduğudur.
İktidarın gerçek temeli oradadır.
Bu yüzden işçi sınıfının kurtuluşu, başka bir sınıfın onun adına gerçekleştireceği bir iyilik değil; işçi sınıfının kendi örgütlü mücadelesiyle gerçekleştireceği tarihsel bir görevdir.
Bugün dünyanın dört bir yanında işçiler grev yapıyor, halklar savaşlara karşı çıkıyor, gençler geleceksizliğe isyan ediyor, kadınlar sömürüye ve patriyarkaya karşı mücadele ediyor, köylüler topraklarını ve doğalarını savunuyor.
Bütün bu mücadelelerin ortak düşmanı farklı yüzlerle karşımıza çıkan aynı sınıf düzenidir:
Sermayenin egemenliği.
Biz bu düzenin makyajlanmasını değil, ortadan kaldırılmasını istiyoruz.
Biz sömürünün daha “adil” biçimde paylaşılmasını değil, sömürünün kendisinin sona ermesini istiyoruz.
Biz yoksula sadaka dağıtılmasını değil, yoksulluğu üreten düzenin değiştirilmesini istiyoruz.
Biz patronların vicdanına değil, işçi sınıfının örgütlü gücüne güveniyoruz.
Çünkü kapitalizm insanlığın geleceği değildir.
Kapitalizm tarihsel olarak geçici bir üretim biçimidir. İnsanlık onunla doğmadı; onunla ölmek zorunda da değildir.
İşçi sınıfının görevi, kendisini sömüren düzenin sınırları içinde daha iyi bir kölelik aramak değil, sömürünün bütün biçimlerini ortadan kaldıracak toplumsal devrimin öznesi olmaktır.
Sosyalizm bir hayal değildir.
Sosyalizm, insanlığın ürettiği zenginliğin bir avuç asalak sermayedarın özel mülkü olmaktan çıkarılarak toplumun ortak yararına sunulmasıdır.
Sosyalizm; emeğin iktidarıdır, dayanışmadır, eşitliktir, enternasyonalizmdir, sömürüsüz bir toplum hedefidir.
Ve bu mücadele yalnızca bugünün değil, geleceğin de mücadelesidir.
Çünkü mesele artık yalnızca işçinin ücretini artırmak değildir.
Mesele, insanın insanı sömürmediği bir dünya kurmaktır.
Bu nedenle sermayenin bütün ideolojik yalanlarına karşı işçi sınıfının tarihsel bilincini büyütmek zorundayız.
Örgütlenmek zorundayız. Birleşmek zorundayız.
Sınıf mücadelesini yükseltmek zorundayız.
Çünkü kapitalizmin bize sunduğu gelecek; daha fazla savaş, daha fazla sömürü, daha fazla eşitsizlik ve doğanın daha büyük yıkımıdır.
Bizim görevimiz ise insanlığın gerçek geleceğini savunmaktır.
Kapitalizme karşı sosyalizm! Sömürüye karşı sınıf mücadelesi! Sermaye egemenliğine karşı işçi sınıfının iktidarı!
Ve bugün dünyanın her yerinde sömürüye karşı direnenlere, grevdeki işçilere, hakları için mücadele eden emekçilere, savaşlara karşı çıkan halklara, emperyalizme direnenlere, toprağını ve doğasını savunan köylülere, geleceği için ayağa kalkan gençlere selam olsun!
İnsanlığın onurunu sermayenin kârından üstün tutanlara selam olsun!
Çünkü biliyoruz:
Başka bir dünya mümkündür!
Ve o dünya, sermayenin insafıyla değil, örgütlü işçi sınıfının ve ezilen halkların devrimci mücadelesiyle kurulacaktır.
Yaşasın işçi sınıfının enternasyonal dayanışması!
Yaşasın sosyalizm!
Yaşasın devrim!
14 Kasım 2026
YDİ Çağrı okuru.
