2026 yılının 25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Mücadele Günü’nü karşılarken, geriye dönüp baktığımız bir yılda kadına yönelik şiddet ve kadın katliamlarının yanı sıra, elde edilen kimi kazanımların da ortadan kaldırılmaya çalışıldığını görüyoruz.
Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in imzasıyla 2026-2027 eğitim-öğretim faaliyetlerine ilişkin bir genelge yayımlandı. Genelgede diğer şeylerin yanında öğretmenlere önlük zorunluluğu da getirildi.
2023 yılında “tercih” ve “teşvik” söylemiyle başlatılan öğretmen önlüğü uygulaması, 2026-2027 eğitim öğretim yılı için yayımlanan genelgeyle artık açıkça bir zorunluluğa dönüştürüldü.
Genelgede sadece önlük zorunluluğu değil, özel olarak kadın öğretmenlerin ne giyinemeyeceği de belirtiliyor. Buna göre kadın öğretmenler okul ortamında tayt, mini etek, tişört ve kot pantolon gibi kıyafetleri tercih etmemeleri yönünde uyarılıyor!
Önlük giyinme zorunluluğu, her ne kadar hem erkek hem de kadın öğretmenler için öngörülse de, esasta kadın öğretmenlerin kıyafetlerine yönelen bir kılık kıyafet düzenlemesi olduğu çok açık.
Uzun bir süredir bu konuda propaganda faaliyeti yürütülüyordu. Sosyal medyada ve “haber platformları”nda kadın öğretmenlerin mini eteği, makyajı, kılık kıyafeti üzerinden teşhir propagandası yapılıyordu. Sözüm ona “öğrencilere kötü örnek olunuyor”muş! Ama gerçek şu ki, kadın hareketinin ve genel mücadeleyle rafa kaldırılmasını sağladıkları kılık kıyafet yönetmelikleri yeniden gündeme getiriliyor. Hatırlayalım 3.1.2002’ye kadar kadın memurlara pantolon giyme yasağı vardı. Etek boyu vb. konusunda bir dizi sınırlama söz konusuydu.
Demokratikleşme ve özgürlük lafları havada uçuşuyor, ama lafa değil, pratiğe bakalım: iktidar toplumu “hizaya sokma” ve tek tipleştirme çabalarından vazgeçmiyor!
Önlük giyinme zorunluluğu, özellikle “Bir veli olarak rahatsız olduğum kıyafetler var.” diyen Yusuf Tekin’in kişisel görüşü ve yaklaşımı ile de örtüşüyor.
Yusuf Tekin katıldığı bir programda; “Mesela bir öğrenci veya öğretmen, önünde LGBT veya çağrışım yapacak bir tişörtle okula gidiyorsa bu beni rahatsız eder.
Sömürgeci bir ülkenin bayrağını reklam edecek şekilde gidiyorsa bu beni rahatsız eder.
Benim öğretmenim öğrencilere bir marka dayatması yapacak şekilde okula gidiyorsa bu beni rahatsız eder.” Dedi.
Bakan Tekin bunlardan rahatsız oluyor, fakat öğretmenlerin uğradığı şiddet ve ayrımcılıktan, özlük haklarının verilmemesinden, öğretmenlerin atanamamasından, okullarda yaşanan şiddetten, kalabalık sınıflardan, okullardaki hijyen ve güvenlik sorunlarından, eğitimin kalitesizliğinden, çocuklar arasında şiddet ve akran zorbalığından, binlerce çocuğun okulda olması gerekirken emeğinin kölece sömürülmesinden, çalışırken ölmesinden, çocuk yoksulluğundan vs. vs. rahatsız olmuyor!
Kadınların yaşadığı şiddet ve katliamlar da Yusuf Tekin’i rahatsız etmiyor. Her yıl onlarca kadının katledilmesi de Milli Eğitim Bakanının gündeminde değil. Tam aksine önlük dayatmasında da olduğu gibi, eğitim sistemindeki cinsiyetçi uygulamalar ve eğitim müfredatındaki kadın düşmanı yaklaşımlar, her kesimden kadınlara yönelik şiddeti daha da meşrulaştırılıyor.
Şiddet durmak bilmiyor!
Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu verilerine göre 2026 yılının Ekim ayına kadar 245 kadın öldürüldü, 234 kadının ölümü ise şüpheli kadın ölümü olarak kayıtlara geçti. Kadına yönelik şiddete karşı mücadele ettiğini söyleyen iktidarın nasıl mücadele ettiğini her yıl eksilmeyen, artarak devam eden kadın cinayetlerinden görmek mümkün. Ahlak bekçiliği yapmak yerine kadın katliamlarının önüne geçmek için çalışmak, erkek devletin, erkek bakanlarının umurunda ve gündeminde değil.
Tüm dünyada faşizmin ve gericiliğin arttığı, halklara zulüm edildiği, savaşların çıkarıldığı, binlerce kadın ve çocuğun göçe zorlandığı, silahlanmanın son hızla devam ettiği ve emperyalist savaş hazırlıklarının yapıldığı bir ortamda, bu şiddetin topluma yansıması, en çok da kadınlara ve çocuklara yönelik şiddet ve ayrımcılığın artması ile açığa çıkıyor.
Kadınlara yönelik şiddet ve ayrımcılık sadece fiziksel şiddet ve kadın katliamları ile sınırlı değil.
Milyonlarca işçi ve emekçi kadının sırtına yüklenen ev işi ve çocuk, yaşlı ve hasta bakımı, kadın emeği sömürüsünü arttırırken, kadınların işgücüne dahil olmasını da büyük ölçüde engelliyor.
Erkeklerle ve erkek çocukları ile çalışan, onları kadın-erkek eşitliği konusunda eğitmek ve bilinçlendirmek için çaba sarf eden uluslararası bir kuruluş olan Equimundo 2026 yılında 16 ülkede 8.000 ebeveyn ve bakım verenle gerçekleştirdiği araştırmaya göre, her 10 babadan 9’u çocuklarına ve sevdiklerine bakım vermek istediğini, babaların yüzde 89’u evde yaptıkları bakım işine, ücretli işleri kadar değer verdiklerini, fakat yüzde 87’si ihtiyaç duydukları desteği alamadıklarını, yüzde 83’ü ise patronların esnek çalışma olanağı tanımadığını ifade ediyor.
Yine araştırmaya göre, dünyada anneler, babalara kıyasla ortalama 8 kat daha fazla ücretli izin hakkına sahip. Ülkelerin üçte birinde babalara hiç izin verilmezken, sağlayanların yarısında ise bu süre iki haftayı geçmiyor. Yalnızca dört ülke ebeveyn izinlerinde eşite yakın durumda.
Bu konuda da yapılması, olması gereken, kadınların ücretli izin hakkını korurken, baba izinlerinin de eşit seviyeye getirilmesidir. Ücretli ebeveyn izinleri bittiğinde ise erişilebilir ve uygun maliyetli kreş ve çocuk yuvalarının var olmasıdır. Aynı araştırmaya göre 44 ülkede kamusal alanda üç yaş öncesi çocuk bakımı konusunda herhangi bir yasa bulunmamaktadır.
Kalıcı çözüm, bakımın kadının sırtına yüklenmesi değil, toplumsal bir sorumluluk olan ev içi işlerin ve bakım hizmetlerinin tamamen toplumsallaştırılmasıdır. Bu da kapitalist düzende mümkün değildir.
25 Kasımlarda, kadına yönelik şiddet ve ayrımcılığı görünür kılıp buna karşı mücadele ederken, kadına yönelik şiddetin ve ayrımcılığın kaynağının kapitalist-emperyalist sistem olduğunu bilince çıkarmak, kadına yönelik şiddete karşı tutarlı bir mücadele verilecekse bu mücadeleyi kapitalist sömürüye karşı devrimci mücadeleyle birleştirmek zorunda olduğumuz unutulmamalıdır.
Kadınların her gün değişik biçimlerde uğradığı şiddettin tek gerçek alternatifi devrim, sosyalizmdir. Gerisi boş hayaldir!
Bu 25 Kasım’da da görevimiz; kadının kurtuluşu mücadelesinde uzlaşmacı reformist siyasete karşı komünist kadın hareketini yaratmak, komünist siyaseti kadın kitlelerinin içine taşımaktır.
5 Kasım 2026





























































