Solun önemli bir bölümü seçimlerde burjuva siyasetin kendi arasındaki kutuplaşmasında pratikte bir kesimin ( Millet İttifakı) peşine takılmış gidiyor.
14 Mayıs’ta yapılan seçimlerde Millet İttifakı Cumhurbaşkanı adayı Kemal Kılıçdaroğlu desteklendi.
Keza 28 Mayıs’ta yapılacak Cumhurbaşkanlığı ikinci tur seçiminde Kemal Kılıçdaroğlu desteklenecek.
Lafta devrim, sosyalizm, komünizm iddiasında olan, işçilerin, emekçilerin, ezilenlerin haklarını savunduğunu iddia edenler işçileri, emekçileri, ezilenleri burjuva siyasetin peşine takma siyasetine soldan destek vermekte, kitleler arasında parlamentarizmin/reformizmin yayılmasına hizmet etmektedir.
Gelinen yerde artık burjuvaziden bağımsız siyaset izlemeyen bir sol var!
Artık ayakları üzerinde duramayan bir sol var!
Artık bir burjuva kliğe karşı (Cumhur İttifakı) diğer burjuva kliğin (Millet İttifakı) kuyruğu haline gelmiş kuyrukçu bir sol var!
Artık devrim iddiasından vazgeçmiş, acınacak durumda olan bir sol var!
Bu sol işçilerin, emekçilerin ihtiyacı olan sol değildir!
Solun bu hali sefalet halidir!
Kuyrukçu solun pratikte Millet İttifakı peşine takılmasının değişik gerekçeleri var.
“Faşizmi geriletmek”, “faşizme kaybettirmek”, “faşizmi yıkmak”, “ucube tek adam yönetimine son vermek”, “Erdoğan rejimini yıkmak”, “nefes almak” vs. vs.
Bu gerekçelerin yanlışlığını bir kenara bıraktığımızda, sadece Erdoğan/Cumhur İttifakı karşıtlığı üzerinden siyaset izlemek, merkeze Erdoğan/Cumhur İttifakı teşhirini koymak kuyrukçu solu bu duruma getirmiştir.
Devrimciler sadece Erdoğan/Cumhur İttifakı karşıtlığı üzerinden siyaset yapmazlar. Onlar Erdoğan/Cumhur İttifakı teşhirini kapitalist sistemin teşhiri ile birleştirirler.
Devrimciler egemen sınıfların kendi aralarındaki iktidar mücadelesinde hiçbir kanada destek vermezler.
Devrimciler burjuva kliklerden bağımsız sınıf mücadelesi yürütürler.
Kuyrukçu solun temel hatası demokrasi mücadelesini ehven-i şeri, yani kötüler içinde daha az kötüyü iktidara getirme mücadelesi olarak kavranıp yürütmesidir. Bu, demokrasi mücadelesinin reformist tarzda yürütülmesidir.
Devrimciler, demokrasi için mücadeleyi reformist tarzda değil, devrimci tarzda yürütürler.
Devrimcilerin faşizme karşı alternatifi gerici burjuva demokrasisi değil, işçi sınıfı önderliğinde halk demokrasisidir.
Devrimciler işçileri ve emekçileri, kötülerin içinde daha az kötü olanı desteklemesi için değil, kendi demokratik iktidarları için mücadelede örgütlenmeye çağırırlar.
Görev işçileri emekçileri ehven-i şer için değil, gerçekten iyi olan, kendi iktidarları için mücadeleye çağırmak, örgütlemektir.
Esasında ehven-i şer siyaseti, umutsuzluğun, umarsızlığın siyasetidir. Güçsüzlüğün siyasetidir.
Bugün devrimci güçler zayıf ve bölük pörçük. Devrimcileri bekleyen devasa görevler var. Devrimciler nüfus içinde küçük bir azınlık. Devrimciler bugünden gerçek iktidar hedefi için mücadeleyi, işçileri örgütlemeyi merkeze koymazsa, nasıl gelişip güçlenecek?
Egemen sınıfların kendi aralarındaki iktidar dalaşlarında objektif olarak onların bir bölümünün kuyruğuna takılarak mı? Hayır, böyle güçlenilmez.
Ehven-i şer siyasetinden kopmadıkça, devrimci sol bir muhalefetin gelişmesi mümkün değildir!
Biz kötümser değiliz! Kapitalizm mutlaka yıkılacaktır. Kapitalizmi yıkacak özne işçi sınıfı, bütün emekçiler ve ezilenlerdir. Umut bu sınıfların örgütlenmesinde, sınıf mücadelesinde, işçi sınıfı önderliğinde devrimdedir!
Devrimciler ne kadar hızlı bir şekilde ehven-i şer siyasetinden kopup gerçek devrimci pozisyonlara evrimlenirse, işçi sınıfının ve emekçilerin karartılmış bilinçlerinin daha da karartılmasına destek olmaktan uzaklaşırlarsa, işimiz o kadar kolaylaşır.
Umut işçi sınıfının, emekçilerin, ezilenlerin örgütlü mücadelesindedir!
Umut işçilerin, emekçilerin burjuvaziden bağımsız kendi öz iktidarları için yürütecekleri sınıf mücadelesindedir!
26 Mayıs 2023
